مهرماه

تاریخ100 ساله

reza-mehrmah — Thu, 28 May 2009 21:47:18 GMT

تاریخ

و شاه از فرنگ آمد – کلاه کج فرنگی بر سرش.

در چشم حیرانی – دو دیده تار میبیند تمام آنچه را دیده ست .

فرنگستان کجا و ما کجا ای داد ... ای بیداد .

گمانش بود وارث تخت کیان خود کوروشی باشد یا که داریوشی –

گمانش بود تاج نوشیروان به سر دارد

گمانش بود ...... گمانش بود

ابر مرد تمام خط تاریخی بدو گفتش :

تا نباشد ملک را قانون ملک در ملک آبادی نمی بیند

وگر قانون بپا گردد ملک را با گدا شاید که یک رتبه ست

شهنشاه کلاه کج خشمگین شد زین نصیحتهای پیر فرزانه

و فرمود تا به حمامش رگش را ریز ریز ریزند و خونش را حلال

تاج و تخت دارند.

امیر آن مرد فرزانه – وطن خواه – وطن دلدار

بدینسان از میان ملتش رفت و گرفت آرام.

آسیاب بر دور خود چرخید ولی دیری نپائید حرف فرزانه

نه دیگر از گلو بل از گلوگاه تفنگ خلق بیرون شد

و استبداد مرد.

ای خانه ات آباد...

روز نیمه

reza-mehrmah — Sun, 04 Jan 2009 09:55:06 GMT

تنها یک جمله خواهم گفت و دیگر هیچ ؛

(( دور ،دور کرکسان است، عقابها عمریست مرده اند ))

روزنامه

reza-mehrmah — Sat, 13 Sep 2008 19:45:18 GMT

روزنامه

بنام خدا

آقايي كه شما باشيد توي اين دنياي بي در و پيكر و درندشت يه آقاي پدر بود و يه خانم مادر و يه عدد فرزند... آقاي پدر و خانم مادر از قضا دوتا چشم داشتند و دو تا دست . . . البته كه دو تا گوش هم داشتند كه در اكثر اوقات روي هم ميگذاشتند تا چهار تا بشه كه هم بهتر ببينند و هم بهتر بشنوند و البته كه بيشتر به هوش باشند و البته كه از همه فاميل جلو باشند !

از خدا كه پنهون نيست از شما هم پنهون نباشه الحمدالله و خدا رو صد هزار مرتبه شكر زندگيشون رديف بود و چيزي كم و كسر نبود و همينطوري هي هر روز زرت و زرت بهشون خوش ميگذشت .

يه روز نه به گمونم يه شب از شبهاي خدا روبروي سينماي خانگيشون نشسته بودند و تخمه ميشكستند و فيلم ميديدند يكهو آقاي پدر و خانم مادر ...

انسان و خدا

reza-mehrmah — Fri, 18 Jul 2008 09:59:18 GMT

انسان و خدا

( قسمت سوم )

يكروز صبح خيلي زود كنار دريا خداوند انسان را مورد خطاب قرار داد : اي انسان از بابت اينهمه نعمت كه به تو عطا كرديم و پهنه زمين را در اختيار تو و فرزندانت قرار داديم و بتو اين قدرت را داديم تا تمامي جانداران را تسخير كني و در انقياد خود در آري كه اگر من بتو نميدادم اين قدرت را هرگز نميديدي امروز را كه در آسايش بسيار فرزندان داري و بسيار دارايي و اسبان زيبا و گوسفندان بيشمار ، فراموش كردي كه تنها بودي ترا زوجه دادم و همين علت ِ پايداري و استمرار تو شد. ترا فرزندان بيشمار دادم كه يار و ياور تو باشند و. . . انسان سخن خداوند را بريد و گفت : آيا باز ميخواهي كه عهد روز اول را بياد من آري . . . خداوند فرمود : نه هرگز . آن عهد را بخودت واگذاردم كه روزي سجده بر خاك سايي و اطاعت من كني.

انسان : پس چه ؟ آيا باز فرمان به ابرها خواهي داد تا كاشانه ام سيل برد و فرزندانم در اضطراب غوطه ور شوند ؟ خداوند فرمود : نه . باران را يكبار آزمايش كرديم . انسان : پس چه؟ ! خداوند فرمود : هيچ ولي به ازاي اينهمه نعمت از تو ميخواهم كه در برابر قدرت من و نعمات من يكي از فرزندانت را بر بلندي آنكوه آورده و براي خشنودي من او را قرباني كني .

انسان يكه خورد و پرسيد : آخر براي چه ؟ ! چرا يكي از فرزندانم را قرباني كنم ؟ !

گفتم كه بدليل نعمات بيشماري كه بتو عطا كرديم . چرا از بوزينه نمي خواهم؟ چرا از ديگر جانداران چنين خواسته اي نداريم ؟ آيا فكر كردي ؟ آيا راضي ميشوي هرچه كه بتو داديم باز ستانيم و ترا همچون روز نخستين قرار دهيم ولي از اين خواسته نيز بگذريم ؟

انسان دست بر پيشاني نهاد و بفكر فرو رفت و هر چه انديشيد راهي نيافت، لاجرم سر به آسمان گرفت و گفت : كدامين فرزندم ؟

خداوند فرمود : كوچكترين پسرت را ، چه نام نهاده بودي ؟

انسان گفت : ديگر تفاوتي ندارد چه نام داشت . قرار ما فردا سحرگاه بر بلنداي كوه ، بر آن تخته سنگ سياه خداوند : قرارمان سحرگاهان فردا .

در تاريك روشن سحرگاهان انسان دست پسر كوچكش را گرفت و بسمت كوه حركت نمود . در راه به پسركش مي نگريست كه باد زلفش را پريشان ميكرد و صورت زيبايش را زيباتر مينمود . حال بر بلنداي كوه ايستاده ، بر فراز تخته سنگ سياه؛ با خنجري پولادين كه در تشعشع تابش كم سوي خورشيد برق ميزد . فرزند خود بر دو زانو نشانده . خداوندا اينك بدليل نعمات تو و استيلاي من بر زمين - من ، انسان ، فرزند نازنينم را در مقابل تو قرباني مينمايم ، باشد كه مايه خشنودي ترا فراهم كنم . آيا بدين عمل راضي و خشنودي؟

خداوند فرمود : آري اي انسان قرباني را از تو ميپذيرم و خشنودم .

انسان زلفهاي پسرش را از صورت فرزند بكناري زد و آنگاه خنجر را بر گلوي نرم و سپيد دردانه اش نهاد و چند بار خنجر را كشيد ، آنگاه رو به آسمان كرد و گفت : خداوندا همانگونه كه ناظري خنجر تيز گلوي پسر مرا نمي برد ، در عجبم كه چه شده ؟ زيرا خود ديشب اين خنجر را بر سنگ خارا مالش دادم تا تيز گردد تا مبادا ك‍ُندي آن بر فرزندم سخت آيد ولي همانگونه كه مي بيني خنجر از من و دستان من فرمان نمي برد ! ! خداوند گوسفندي را كه در آن نزديكي بود امر كرد كه نزد انسان آيد ؛ گوسفند تمكين نمود و در مقابل انسان ايستاد . خداوند فرمود : اينك با همين خنجر بر گلوي گوسفند بنه و او را قرباني كن . انسان چنين كرد و در چشم بر هم زد ني گلوي گوسفند بريده شد .

خداوند فرمود : هان اي انسان دليل چيست كه خنجرت گلوي نرم و نازك پسرت نبريد ؟ ولي به ضربتي گردن گوسفندي را زدي ؟

انسان كه خود را كاملا به ناداني زده بود عرض كرد : واقعا خود نيز در حيرتم ، ندانم كه به چه سبب خنجر بر گلوي فرزندم نافرماني كرد ؟ نميدانم .

ولي انسان كاملا دروغ ميگفت . او قصد فريب خداوند را داشت . چون خود نيك ميدانست كه قسمت پشت خنجر را بر گلوي فرزند نهاده بود و بهمين علت نيز خنجر كوچكترين زخمي بر فرزندش ننهاد . ! ! ! ! زان پس انسانها علاقه مند شدند كه گوسفند را براي خوشنودي خداوند قربان كنند .

پايان قسمت سوم انسان و خدا

ادامه دارد...

انسان و خدا

reza-mehrmah — Fri, 20 Jun 2008 19:29:18 GMT

انسان و خدا

( قسمت دوم )

گفتيم كه خداوند به انسان زوج مرحمت فرمود ولي انسان به وعده خود عمل نكرد وكوشيد در گستره زمين سيطره يابد و تمام جانوران ديگر را كه بعضي از آنها چندين برابر انسان جثه داشتند به انقياد خود در آورد و بر جنگلها و دره ها و دريا ها و رودها و دشتها و كوهها و راه ها و شاهراه ها استيلا يابد و اينگونه نيز كرد ولي به وعده خود وفا نكرد و در مقابل هشدارهاي خداوند مقاومت كرد بلكه به هيچ گرفت تا آنكه كاسه صبر خداوند لبريز شد و يكروز صبح زود ابرها را فرمان داد تا بسيج شوند و همه گرد آيند و ابرها نيز چنين كردند . آسمان هنوز كاملا روشن نشده بود كه ابرها به فرمان خداوند شروع به باريدن گرفتند- آنهم چه باراني. انسان و زوجش و اولادش هنوز خواب بودند كه بر اثر آب گرفتگي استراحتگاهشان از خواب پريدند و خود را مقابل دريايي از آب ديدند . انسان از خانه اش بيرون آمد . اثري از خورشيد نبود- همه جا را آب برداشته بودو آسمان تيره و تار بود. ابرهاي سياه بدستور خداوند با توان هر چه بيشتر به مقابله انسان برخاسته بودند. انسان همانطور كه دستش را روي چشمانش گرفته بود و به آسمان نگاه ميكرد چيزي زير لب گفت كه خداوند متوجه نشد. آنگاه همه را بيدار كرد . تمام فرزندانش هراسان برخاستند و خود را مقابل بارش شديد باران ديدندولي با فرياد انسان بخود آمدند : سريع دست بكار شويد- چوب هايي كه قبلا آماده كرده بوديم بياوريد تا كشتي بسازيم كه اگر دير شود هيچ يك از ما زنده نخواهيم ماند. فرزندان چنين كردندو تحت هدايت انسان از تخته هاي قبلا آماده شده كشتي ساختند و همگي سوار شدند. انسان دستور داد : فقط به فكر خود نباشيد داخل اصطبل ها شويد و اسب و گاو وگوسفند و مرغ و خروس و خوك وكبك و قرقاول و بوقلمو نها را نيز سوار كشتي كنيد. آنها هم بايد زنده بمانند و فرزندان چنين كردند و ديري نپاييد كه حاملان كشتي اعم از انسان و زوجش و پسرانش و دخترانش وداماد هايش و عروس هايش وماكيان ودامها يش بسلامت داخل كشتي شدند و كشتي روي آبهاي جاري از بارن بحركت در آمد. سكان كشتي در دستان انسان به اينسو و آنسو حركت ميكرد و (( ناخدا انسان )) كشتي را به مناطق امن تر حركت ميداد و خداوند از بالاي آسمانها به حركات انسان چشم دوخته بود ، فرشتگان به گرد خداوند حلقه زدند و گفتند : خداوندا يادت هست روز اول خلقت او عرض كرديم كه او نافرمان و ياغي ست اينك تمام گفته هاي ما صدق پيدا كرد ولي شما ما را وادار به اطاعت و كرنش او كرديد.!!! و خداوند هيچ نگفت و فقط چشم به حركات انسان دوخته بود ولبخند معني داري گوشه لبانش نشسته . ! ! ! روز چهلم خداوندبه ابرها فرمان داد تا پراكنده شوند و ديگر نبارند و ابرها چنين كردند و آسمان از التهاب فرو افتاد و باران تمام شد و خورشيد از پس ابر ها بعد از چهل روز خود را نمايان كرد و انسان با انگشت دست راستش خورشيد را به فرزندانش نشان داد و آنگاه مجسمه كوچك آدمي را كه روز اول خلقت ساخته بود از جيبش بيرون آورد و روي عرشه كشتي نشاند. كشتي بعد ار چهل روز بسيار ملتهب و خطرناك در نزديكي هاي كوههاي آرارات كمي به سمت سبلان پايين تر از

مديترانه و بالاتر از خليج فارس روي خشكي آرام گرفت و بفرمان انسان ، فرزندانش تمام جانوران داخل كشتي را به خشكي آوردند و خود نيز پياده شدند و از چوبها و تخته ها براي خود و زنانشان و حيواناتشان خانه ساختند .

((پايان قسمت دوم))

ادامه دارد . . .

فانوسقه

reza-mehrmah — Tue, 03 Jun 2008 13:32:18 GMT

فانوسقه

آقاي قاضي آنروز وقتي از سر كار برگشت آثار ناراحتي را من از چهره اش خواندم و با توجه به شناختي كه از او داشتم سعي كردم هيچ حرفي نزنم . يك استكان چاي ريختم و مقابلش گذاشتم .بعد پرسيدم نهار چه ميل دارد؟ ولي او بي توجه به حرفهاي من مث پلنگ زخم خورده بسوي من حمله ور شد و با فانوسقه اي كه از دوران جنگ بديوار اطاقمان آويزان بود بجان من افتاد ؛ اگر مي توانستم كه تن و بدنم را بشما نشان دهم مي ديديد كه چه بروزم آورده . خدا ازش نگذره .

قاضي رو بمرد كرد و پرسيد چرا بي دليل زنتان را كتك زده ايد؟ مرد بر مي خيزد و زن در كنارش مي نشيند. آقاي قاضي خانم من ميداند كه هيچوقت بنده يازده صبح براي نهار و استراحت بمنزل نمي آيم. آنروز بعد از اينكه چند مسافر را سوار و پياده كردم دو جوان دست بلند كردند و من مقابلشان نگهداشتم ، مسيري را گفتند و كرايه خوبي را پيشنهاد دادند من هم بدون معطلي سوارشان كردم . آخه اين ماشين قسطيه ِ اگر اين مسافرها به پستمان نخورد كرايه هاي معمولي جوابگو نيست. آن دو جوان نرسيده به مقصد از من خواستند داخل يك جاده فرعي بپيچم و من هم اطاعت كردم و داخل جاده شدم. هنوز مسافتي را طي نكرده بوديم كه شيء سرد و تيزي را روي گردنم حس كردم و چند دقيقه بعد آنها ماشين و پول هاي داخل داشپورت و ساعت و انگشتر مرا برده بودند حتي به كفش هايم هم رحم نكرده بودند. آقاي قاضي بقيه ماجرا را خانم تعريف كرد من واقعا نميدانستم كه چكار دارم ميكنم فقط فهميدم فانوسقه دوران جبهه را برداشتم و دق دلي خود را سر اين زن بدبخت خالي كردم.

بفرماييد ، بنشينيد .

قاضي رو به منشي ميكند و ميگويد : فانوسقه را از صورتجلسه حذف كن و يك چيز ديگر بنويس!!! مثلا كمر بند .

reza-mehrmah — Fri, 23 May 2008 20:57:18 GMT

وطن از نگاه پدر

وطنم؛ ايران را بسيار دوست ميدارم.وطن را ناموس هرايراني ميدانم. ايران را بالاتر از زن و فرزند و پدر و مادر و ارزشمند تر از تمام ثروت روي زمين مي شمارم. وطن براي من عبارت است از هويت ، فرهنگ ، تاريخ ،اجداد و تمام دلبستگي هاي عمر. تاريخ وطنم را بسيار دوست ميدارم و با ورق زدن اوراق تاريخ با هر پيروزيش شادم و در شكستش غمگين و متالم . (( اين سخنان پدر است در مورد وطن- ايران – و هم او ست كه مرا آموخت كه به اين سرزمين بيشتر احترام بگذارم و در مورد مردان و زنان دلير و فداكارش بينديشم و نام آنها را فرامش نكنم)) .

دوستان عزيز تر از جان يادتان هست نام ستارگاني كه در گذشته ياد كرده بوديم . نام ستارگان بيتاي ديگري را با هم بياد آوريم كه ايران از آنهاست و اينان از ايران

11- سپهبد مهران : كراكوس فرمانده و كنسول متكبر روم را آنچنان شكست كه سالها مادران ايراني به بچه هايشان از سپهبد مهران داستانها مي گفتند.

12- سپهبد هرمزان : رهبر زير زميني جنگجويان اسير در مدينه و صادر كننده فرمان ترور عُمّر فاتح ملعون ايران.

(( اين نتيجه تجاوز به ايران زمين است ))

روزگار خوبیست!!

reza-mehrmah — Sun, 18 May 2008 15:12:18 GMT

روزگار خوبيست !

گفت روزگار خوبيست

جاي نرمي دارم ، قوت گرمي دارم

همه چيز وفق مرادم گشته

هيچگاهي روزگارم مِث امروز نبود

بنزّكي ناقابل ، خانه اي در شهرك

پول اندازه خود در حساب بانكي

هّه هّه هّه گاه گاهي دمكي بر خمزه

هِه هِه هِه بعضي اوقات نوگل تازه رُخي در بستر

حاج خانم هم پي انجام فريضه ، سفر شام و عراق

سفره حضرت ع ب ا س و ر ق ي ه

پول هم شكر خدا هي اُوِرت ميدهمش ؛

گفتمش راست تو گويي ، روزگار خوبيست .

ليك در مملكت ما و شما كودك 14 ساله اي بچه 10 ساله را بعداز ... داخل رود ... .

زن شوهر داري پي امرار معاش ، در پي مشتري شيك شبيه تو و امثال جنابعالي ،

دختر دانشجو بهر مدرك ، بابت خرج كلاس ، گاهكي صيغه يك همچو تويي ،

مردكي كلت بدست پي يك غارت بانك ...

زن صاحب خانه چشمكي بر پسر سبزه همسايه ما ،

هم به تعداد چنار لب جوي ، در خيابان فرحزادي ما

گُلرخان پري پيكر ؛ در پيِ همچو تويي اِستادند

و لبان سيه م ح ض ر دار سوره صيغه محرم شدن همچو تويي ميخواند ،

در يه دستش ... ، دست ديگر آلبومي پُر ز پري پيكرِ شهرِ تهران .

راست ميگويي تو ، روزگار خوبيست !!!

البته متن از قلم استاد نيست . !!!

reza-mehrmah — Sat, 03 May 2008 18:23:18 GMT

فرمانرواي بي شمشير

( تقديم به دوستي كه ارادت دارم )

داستان سياووش پسر كيكاووس پادشاه ايران

رانده شده از دربار شاهي ، بدليل تهمت زنا با زن شاه يعني زن پدر خود. امتحان پاكي ، ( عبور از آتش ) متهم سوخت گناهكار ست و گر بسلامت از تل آتش گذشت پاكدامن. و سياووش بسلامت گذشت چون پاك بود. پدر ، خوشنامي پسر را به بدنامي زن برتابيد و پسر هجرت كرد به دور دستها . به خارج از سرزمين هاي تحت حكم كيكاووس. به توران ، توران سرزمين افراسياب و افراسياب دشمن كيكاووس . سياووش به توران رفت و افراسياب اينبار سياستمدار شد و دخترش را به سياووش داد. جنگ طلبان توران را وحشت برداشت كه مبادا اين وصلت موجب صلح گردد. چرا كه سياووش پياو آور صلح بود. او مردم را به راستي و درستي ميخواند، او نيك گفتاري را تبليغ ميكرد، نيك كرداري را اشاعه ميداد و نيك پنداري در رفتارش متجلي ميكرد و اينها خوشآيند جنگ طلبان نبود. پس دسيسه ها آغاز شد. صدر اعظم توران كه حضور سياووش را غنيمت ميداشت و خواهان صلح بين دو ملت بود نيز نتوانست در مقابل جنگ طلبان بايستد، پس به سياووش پيغام داد كه فكر جان خود باشد كه هر آينه افراسياب تحت تاثير جنگ طلبان در خواهد آمد، و سياووش باز هجرت كرد تا آنچه را كه 30 سال در ذهن داشت در عمل اجرا كند.

reza-mehrmah — Thu, 01 May 2008 08:18:18 GMT

غرق نگاه

دلم تنگ است - به تو نگاه میکنم .

در آینه به صورتم خیره میشوم - غرق نگاه تو می شوم.

آه آخر این دریای آینه چقدر ژرف و تب دار است. این گرمای آسمان و زمین ازخورشید نگاه توست .

چتر چشمانم را هیچگاه نخواهم بست تا همیشه در سایه اش تو را باز یابم .