بعد از خلقت ميمون،خداوند خيلي خنده اش گرفت و چشمهايش را ريز كردو با پشت دست به ميمون گفت:برو.برو

و ميمون داخل جنگلهاي انبوه استوايي شد و از اين درخت به آن درخت پريد؛ و خدا به همه جانوراني كه پيش از اين خلق كرده بود ، نگاه ميكرد .  و خدا بفكر فرو رفت و گفت: چرا اينها نمي فهمند ؟ يك جاي كار لنگ است ، يك جاي كار واقعا لنگ است . و بعد در آسمانها فرياد زد :  خالق شما كيست ؟

فرشتگان همه ايستادند. ولي جانوران مشغول بودند و ميمون از اين درخت به آن درخت مي پريد .

چند روز بعد خداوند عالم انسان را آفريد و او را در خواب روي خاك گذاشت ؛ و انسان از خواب برخاست . دستهايش را به دو طرف شانه هايش دراز كرد و خميازه بلندي كشيد و به اطرافش نگاه كرد و بعد به آسمان نگريست وبعد به زمين زير پايش نگاه كرد و بعد دستش نگاه كرد و به پاهايش و بعد دستش را به موهايش كشيد و بعد به گوشهايش و بعد دستانش را جلوي چشمانش گذاشت ولي زود برداشت. بعد بلند شد و به كنار دريا رفت، به دريا نگاه كرد و بعد روي ماسه ها در ساحل نشست و با ماسه ها خودش را ساخت. مجسمه خودش را به اندازه كف دستش ساخت و بعد او را برداشت و جلوي چشمانش گرفت وبعد خنديد .

خداوند به اعمال انسان نگاه ميكرد و از اينكه او هم چيزي ساخته بود ناراحت شد؛    

و خداوند گفت: كجاي كار لنگ است و بعد فرياد كشيد،‌فرشتگان ايستادند ، جانوران همينطور به حركات خودشان ادامه دادند و انسان سرش را بالا گرفت و به آسمان نگاه كرد و گفت :  (( كي هستي ؟ )) و بعد فرياد كشيد: (( كي هستي ؟ ))

آنگاه خداوند فرمود : خالق تو . من خالق تو هستم وتو مخلوق دست مني.

انسان گفت : چرا مرا خلق كردي ؟        و خداوند فرمود : چون آن ديگران نمي فهمند .

انسان گفت : يعني من مي فهمم ؟         و خداوند فرمود : اميدوارم .

انسان گفت : چه را بايد بفهمم؟ چه چيزي را بايد بفهمم ؟    و خداوند فرمود : مرا ، مرا بايد بفهمي .

انسان گفت : ترا بفهمم كه چه شود ؟       - :  تا مرا بشناسي .

و انسان گفت : چطور ؟                           - :  از خودت . از خودت مرا بفهم .

انسان گفت :  چه كار كنم ، من بايد چه كار كنم ؟

خداوند فرمود : تو بايد در مقابل من به زانو در آيي؛ نه به سجده بيفتي و پيشانيت را بر خاك گذاري .